วันนี้...เป็นอีกวันที่ความรู้สึกเหงาจู่โจมอีกครั้ง
ทั้งที่พยายามหนีแล้ว
ทั้งที่พยายามหัวเราะให้ได้ทุกวัน
ทั้งที่พยายามยิ้มเสมอ
แต่ก็เท่านั้น ได้แค่นั้น .... ฉันพยายามที่สุดแล้ว
ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้จริง ๆ
มันหนาว มันร้าว มันปวดไปหมด ฉันเกลียดมันจริง ๆ
ไม่สิ...
ฉันกลัว ความรู้สึกนี่มันทำร้ายฉันเกินไป
ความสุขของฉันหายไปไหน
รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะที่มาจากข้างในมันหายไปไหน
นานเท่าไหร่แล้วที่หัวเราะโดยไม่รู้สึกอะไร
นานเท่าไหร่แล้วที่รอยยิ้มไม่มีความหมายอะไรเลย
กลับมาเถอะนะความรู้สึกดี ๆ กลับมาเถอะความสุขของฉัน
ได้โปรดกลับมาเถอะ
...ฉันไม่ได้อยากจะใช้ภาพเก่า ๆ มาหลอกตัวเองไปวัน ๆ อีกแล้ว
เพราะยิ่งหลอก มันยิ่งทำให้รู้
รู้ว่าตัวฉันกำลังตายลงอย่าง ๆ ช้า ๆ
ความรู้สึกของฉันกำลังด้านชาไปอย่างช้า ๆ
“ใคร ๆ จะรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันสัมผัสอะไรไม่ได้เลย ทำไม
ทำไมจับต้องอะไรก็ไม่มีความรู้สึก ไม่เจ็บ ไม่ชอบ ไม่เฉย ไม่มีความสุข ไม่มี ไม่มีอะไรเลย
ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลย
ฉันไม่อยากกลับไปเป็นคนเดิมที่ไม่เคยสัมผัสอะไรได้เลย ได้โปรด”
“ช่วยฉันที”